Kansrijke trends voor de visserijsector in 2015

De visconsument van 2014 was vooral op zoek naar vragen. Waarom worden de garnalen gepeld in Marokko en niet in Nederland? Wat is nu eigenlijk goede vis? Is het beter om kweekvis of wilde vis te eten? De visconsument van 2015 laat de ‘deskresearch’ achter zich en maakt zich klaar voor een ‘fieldresearch’ met vooral veel doen, proberen en ontdekken.  De visconsument anno nu laat zich niet meer leiden, maar kiest zelf. De trends voor 2015 ter inspiratie op een rijtje:

Alles of niets

Heerlijk die (dankzij visfileren.nl) zelf gefileerde kabeljauwfilets! Maar klopt het nu dat het visvlees in de wangen ook heel lekker is? En kan ik de vissenkop en graten gebruiken voor het trekken van bouillon? Schijnt dat de lever van de mul een delicatesse is, toch? Kies voor alles of niets. Het is namelijk zonde om voedsel weg te gooien. No Waste is het nieuwe duurzaam.

Eten is beleven

Eten is beleven. Beleven wordt gevoed door herinneringen of het moment zelf. Die ene dag in de haven toen je genoot van een gebakken visje met uitzicht op de kotters is een herinnering. Een fijne herinnering die wordt geassocieerd met vis eten. Visliefhebbers snakken naar het beleven van voedselcultuur. Dompel je fans onder in heel veel visserijcultuur tijdens een van de traditionele visserijfeesten of nodig ze uit aan boord en in de afslag. Maar zorg ten alle tijden dat het eten van vis een onderdeel is van de belevenis.

#vrijdagvisdag

We blijven ook in 2015 fanatiek kijken naar alle kookprogramma’s op televisie en foodtube. Vervolgens duiken we ook weer massaal de keuken in. Vergeet je mobiele telefoon niet, maak foto’s van je visgerecht en deel het met je vrienden en volgers op social media. Waarom? Omdat de persoonlijke recepten van jou, mij, de visserman en/of vissersvrouw hipper zijn dan de standaard visrecepten uit de traditionele kookboeken.

Van alle markten thuis

Wie heeft er tegenwoordig geen moestuin met eigen aardappelen, groente en fruit. Niet alles groeit in de achtertuin of in de kas op het balkon, dus koop je de vis op de markt. Op de boerenmarkt, verse vismarkt of foodcourt want daar koop je rechtstreeks in bij de producent, de boer en de visser. De meet-and-greet met de visser die de dag ervoor nog op zee was en jouw vis ving is gratis! Sta ook niet gek te kijken als iemand aardappelen uit zijn moestuin wil ruilen tegen een emmertje vis. De ruilhandel komt weer op gang.

Ik kies lokaal

Lokaal gaat voor welk keurmerk dan ook. Waarom? Omdat je weet waar het vandaan komt en je de lokale visspecialist en visser uit de buurt steunt. Het betekent dat de consument kiest voor vis uit de Noordzee gevangen door vissers uit de regio. Het betekent ook dat de consument genoegen neemt met de ‘vangst van de dag’ en ‘deze week geen vis omdat het slecht weer was op zee’.  Deze trend brengt mensen dichterbij elkaar en zorgt voor saamhorigheid. En deze saamhorigheid uit zich in trots op het eigen dorp, de eigen vissers en de eigen vis.

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 9 januari 2015

Zeeverse vismarkt Wieringen
Zeeverse vismarkt Wieringen
Advertenties

Vanavond eten we géén vis

Eten we vanavond vis, vroeg ik laatst thuis. Nee, kreeg ik als antwoord terug. Maar ik zag toch echt schoongemaakte vis op het aanrecht liggen. Toen ik de vraag opnieuw stelde en hetzelfde  antwoord kreeg wist ik dat ik het anders moest aanpakken. Ik vroeg om uitleg. En die kreeg ik:

“We eten rundergehakt, varkensrollade, kalkoenfilet en kippenpootjes. Maar we eten geen vlees. Laat ik het anders zeggen: we noemen het beestje bij naam. Rund, varken, kalkoen, kip etc. Het allesomvattende woord ‘vlees’ gebruiken we niet om elkaar te vertellen wat we die avond gaan eten. We eten ook geen groente en fruit, maar boontjes en aardbeien. Zelden hoor je iemand zeggen dat ze gaan smullen van een poon of tarbot. Men eet ‘vis’ vanavond. Een visfilet, visburger, vissticks of visvingers. En dat kan bij wijze van spreken alles zijn: van een pangafilet, zalm gamba’s tot schol. Het is algemeen bekend dat de afstand tussen producent en consument groot is. Té groot. Maar volgens mij is de afstand tussen een boer en een consument kleiner dan tussen een visser en een consument. Het product vis is de bindende factor tussen visser en consument. En daar gaat het al mis. De consument weet niet welke vissoorten er op de Nederlandse afslagen worden aangevoerd. Weet ook niet hoe je vis moet schoonmaken, bereiden of in een maaltijd verwerkt. En ze weten ook vaak niet hoe ze het op moeten eten. De vraag of het visvlees van de gebakken tong afgehaald kan worden is in een restaurant heel gewoon geworden. Het wordt tijd dat de consument écht vis leert eten, bewust geniet en zelf ontdekt naar welke vissoort de voorkeur uitgaat. En het wordt dus tijd dat wij ze gaan leren kiezen, eten en genieten. Niet van vis, maar van schol, tong, zeeduivel, pieterman, poon, inktvis, makreel…”

Instemmend heb ik op het betoog ja-geknikt, terwijl ik genoot van mijn gebakken ‘poontje’ in plaats van ‘vis’. Flyshoot gevangen poon om precies te zijn. Ik leg de lat graag wat hoger…

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws, 13 september, nummer 37