Kansrijke trends voor de visserijsector in 2016

De consument van nu wil goed en uniek met een ‘gewoon’ tintje. Goede vis gewoon gekocht bij de visspecialist. Een gewoon vakantietripje in Nederland naar Spakenburg om de unieke sfeer in het stadje te bewonderen, vast te leggen en delen met vrienden. Culinair dineren met de voeten letterlijk in de vis, omdat het uniek is. Trends waar de visserijsector haar voordeel mee kan doen: omdat we gewoon altijd uniek zijn!

Visserscultuur snuiven

Op vakantie in eigen land. Omdat er nog zoveel te ontdekken valt. Zoals bijvoorbeeld de nostalgische vissersdorpjes met gezellige haventjes en verborgen steegjes. Waar de mensen elkaar kennen, voor hun deur op de stoep zitten en met elkaar praten in dialect waar een toerist niets van begrijpt maar toch laaiend enthousiast van wordt. Zo enthousiast, dat ze een foto van de twee oude vissers op het bankje maken en delen met al hun vrienden op Instagram. De toerist van nu wil cultuur snuiven, zich een van de dorpelingen voelen en leuke unieke hebbedingetjes kopen in een typisch lokaal winkeltje. En het liefst nog handgemaakt.

Dineren met de voeten in de vis

In een visafslag, aan boord van de kotter of in het dok van de scheepswerf. En het mag er best nog een beetje vies zijn, oud of ruiken naar de vis. Want dan smaakt dat visje op het bord ineens nog lekkerder. En men schuift het liefst aan tafel bij de visserman of de lokale gemeenschap. Eten wordt steeds meer een sociale aangelegenheid. Een levensstijl. Samen lekker eten, mooie verhalen delen op een bijzondere maar eigenlijk doodgewone plek.

Kleine lekkerbekken

Vis voor kids. Ze zijn de toekomst. Culinair, vers en gezond eten voor kinderen ga je steeds meer zien. Weg met de Olvarit en thuis aan de slag met de stoomoven. Ook restaurants besteden meer aandacht aan speciale kindermenu’s. Want kinderen mogen in het restaurant toch ook gewoon hetzelfde eten als papa en mama in plaats van altijd maar die frikandel met appelmoes? Geen fast food, maar good food. Zullen wij de nog niet-visetende-kinderen leren hoe lekker een gebakken scholletje is?

Écht vers

Inkopen doen we steeds meer online. Wel zo makkelijk. Maar onze verse vis halen we toch nog het liefst in de winkel, want van een plaatje op de computer kun je geen vis bestellen. Toch? En als het gewoon goed moet zijn, vers en (h)eerlijk, gaat de consument toch het liefst naar de visspecialist en laten we de supermarkt links liggen want we willen écht vers en écht bediend worden. Nog leuker is om een maaltje te halen op de verse vismarkt, in een foodhal of bij de visserman zelf aan de kade.

Vissige kunst

De consument van nu houdt van mooie dingen. Schoonheid. Iets waar aandacht aan besteed is. Mooi opgemaakte visschotels, verse vismaaltijden of salades in verschillende kleuren en met verschillende smaken. Een lust voor het oog én de maag. Naast schoonheid op het bord wordt ook de schoonheid van oude ambachten gewaardeerd en nieuw leven in geblazen door designers en kunstenaars voor unieke producten met een maritiem tintje.

Dit artikel is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 29 januari 2016

2014-12-23 15.26.50

Advertenties

Kansrijke trends voor de visserijsector in 2015

De visconsument van 2014 was vooral op zoek naar vragen. Waarom worden de garnalen gepeld in Marokko en niet in Nederland? Wat is nu eigenlijk goede vis? Is het beter om kweekvis of wilde vis te eten? De visconsument van 2015 laat de ‘deskresearch’ achter zich en maakt zich klaar voor een ‘fieldresearch’ met vooral veel doen, proberen en ontdekken.  De visconsument anno nu laat zich niet meer leiden, maar kiest zelf. De trends voor 2015 ter inspiratie op een rijtje:

Alles of niets

Heerlijk die (dankzij visfileren.nl) zelf gefileerde kabeljauwfilets! Maar klopt het nu dat het visvlees in de wangen ook heel lekker is? En kan ik de vissenkop en graten gebruiken voor het trekken van bouillon? Schijnt dat de lever van de mul een delicatesse is, toch? Kies voor alles of niets. Het is namelijk zonde om voedsel weg te gooien. No Waste is het nieuwe duurzaam.

Eten is beleven

Eten is beleven. Beleven wordt gevoed door herinneringen of het moment zelf. Die ene dag in de haven toen je genoot van een gebakken visje met uitzicht op de kotters is een herinnering. Een fijne herinnering die wordt geassocieerd met vis eten. Visliefhebbers snakken naar het beleven van voedselcultuur. Dompel je fans onder in heel veel visserijcultuur tijdens een van de traditionele visserijfeesten of nodig ze uit aan boord en in de afslag. Maar zorg ten alle tijden dat het eten van vis een onderdeel is van de belevenis.

#vrijdagvisdag

We blijven ook in 2015 fanatiek kijken naar alle kookprogramma’s op televisie en foodtube. Vervolgens duiken we ook weer massaal de keuken in. Vergeet je mobiele telefoon niet, maak foto’s van je visgerecht en deel het met je vrienden en volgers op social media. Waarom? Omdat de persoonlijke recepten van jou, mij, de visserman en/of vissersvrouw hipper zijn dan de standaard visrecepten uit de traditionele kookboeken.

Van alle markten thuis

Wie heeft er tegenwoordig geen moestuin met eigen aardappelen, groente en fruit. Niet alles groeit in de achtertuin of in de kas op het balkon, dus koop je de vis op de markt. Op de boerenmarkt, verse vismarkt of foodcourt want daar koop je rechtstreeks in bij de producent, de boer en de visser. De meet-and-greet met de visser die de dag ervoor nog op zee was en jouw vis ving is gratis! Sta ook niet gek te kijken als iemand aardappelen uit zijn moestuin wil ruilen tegen een emmertje vis. De ruilhandel komt weer op gang.

Ik kies lokaal

Lokaal gaat voor welk keurmerk dan ook. Waarom? Omdat je weet waar het vandaan komt en je de lokale visspecialist en visser uit de buurt steunt. Het betekent dat de consument kiest voor vis uit de Noordzee gevangen door vissers uit de regio. Het betekent ook dat de consument genoegen neemt met de ‘vangst van de dag’ en ‘deze week geen vis omdat het slecht weer was op zee’.  Deze trend brengt mensen dichterbij elkaar en zorgt voor saamhorigheid. En deze saamhorigheid uit zich in trots op het eigen dorp, de eigen vissers en de eigen vis.

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 9 januari 2015

Zeeverse vismarkt Wieringen
Zeeverse vismarkt Wieringen

Wat de boer niet kent…

Ze zijn mooi en lief, maar ook erg lekker! Kinderen zijn realistisch. Vissen zijn dieren en dieren zijn leuk. En dieren eten we op mits ze een goed leven hebben gehad. Dat vinden de kinderen van nu. Deze logica van kinderen moet een eyeopener zijn voor volwassenen.

Zo zag ik laatst een televisieprogramma met een broer en zusje die samen voor een varken zorgden. Het varken zou als hij groot genoeg was geslacht worden. Het broertje vertelde dat sommige mensen het vlees van het varken dat ze zelf hebben grootgebracht liever niet eten. Ze eten wel het vlees van het varken dat ze niet kennen en dat verpakt is in een plastic doosje in de supermarkt. En dat vond hij maar raar. Deze jongen heeft gelijk. Het strookt in ieder geval niet met het gezegde ‘Wat de boer niet kent eet hij niet’. Wat je er ook uit op kan maken is dat de (volwassen) consument vervreemd is van zijn/haar voedsel. Gelukkig komen de aankomende generaties weer meer met de voeten in de klei of… met de handen in de vis! Hoe?

Zet een koelmeubel gevuld met scherfijs neer en presenteer daarop de ‘Nederlandse vangst’ tijdens visserijdagen, de Zeeënmarkt in Diergaarde Blijdorp, de Floriade, World Food Festival of ander evenement. Succes verzekerd. Het koelmeubel is sowieso een blikvanger en het meest gefotografeerde object van die dag. Er is een groep mensen die zich staan te verlekkeren boven de vis. Ook zijn er mensen die met een grote afstand langs de vis lopen en er vies naar kijken. Maar de leukste bezoekers komen net met hun neusjes boven het koelmeubel uit: kinderen. Ze gaan niet eerder weg voordat ze alle vissen hebben mogen aanraken, vasthouden en antwoord hebben op al hun vragen. Welke vis is dit? Waar leven ze? Wat eten ze? Hoe worden ze gevangen? Hoe smaakt deze vis?

Vragen die een antwoord verdienen. Antwoorden die we standaard moeten opnemen in onze voorlichting over vis en de visserij. De jeugd is een belangrijke communicatiedoelgroep. Daar horen ook de allerjongsten bij; peuters en kleuters. Als we willen dat zij graag vis eten moeten we ze vertellen waar hun eten vandaan komt en welke weg de vis aflegt vanaf de vangst tot op het bord. Want juist voor deze generatie die opgroeit met duurzaamheid gaat het gezegde wel weer op: ‘Wat de boer niet kent eet hij niet’.

Tijd voor een boek dacht ik. Een kinderboek voor peuters en kleuters waarin ze leren welke vissen er in de Noordzee leven. Echte vissen die realistisch getekend zijn. En misschien steken mama en papa er stiekem ook nog wat van op….

Kijk op www.visserijavonturen.nl

Geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – nummer 34 – 22 augustus 2014

 

IMG_2230 (1)

We zijn vrienden geworden

Opgericht om de verdeeldheid en versnipperingen in de vissector aan te pakken met als wapen in de strijd: verbroedering door middel van interne communicatie. Ofwel in gewoon spreektaal en praktische zin: elkaar leren kennen, elkaar respecteren, naar elkaar luisteren en praten. Veel praten.

En dat vele praten hebben we gedaan. Doen we als Kadergroep Visketen nog steeds. En ook nog steeds zie je dat met praten grote discussies uiteindelijk hele kleine meningsverschillen worden. Het hoeven geen compromissen te worden, en je hoeft elkaar ook geen gelijk te geven. Begrijp elkaars standpunt en respecteer die.

We bellen elkaar allang niet meer over alleen zakelijke dingen. We zijn vrienden geworden. Visser en handel. Het kan echt! We hebben zitting gekregen in diverse bestuursfuncties. We hebben jonge ondernemers in de hele visketen een gezicht gegeven en laten zien dat we in staat zijn mee te praten met zittende bestuursleden. Ondertussen volgen we workshops en cursussen om onze skills op te schroeven en bij te spijkeren.

En we laten nu zien dat samenwerken met gelijkwaardige partijen helemaal niet eng is, maar juist slim! We hebben besloten nauwer samen te werken met het Jongerennetwerk Visserij en hebben de intentie uitgesproken om te gaan fuseren. Juist omdat we versnippering en verdeeldheid tegen willen gaan. Het belang voor de sector gaat boven het bestaansrecht van de Kadergroep.

De Kadergroep Visketen en Jongerennetwerk Visserij hebben duidelijke overeenkomsten. Waarvan ‘jongeren’ de belangrijkste gemeenschappelijke deler is. Het Jongerennetwerk schroeft de maximumleeftijd op van 30 tot 36 jaar, waardoor er meer overlap is met de actieve Kadergroepleden die over het algemeen de 30 jaar naderen of gepasseerd zijn.

Jonge vissers van het Jongerennetwerk en jonge ondernemers uit de visketen van de Kadergroep zullen de komende periode gebruiken om te praten. Veel te praten. Om dit keer wel tot een compromis te komen op het gebied van visie, strategie en structuur.

Een intensieve samenwerking met het Jongerennetwerk Visserij biedt zowel de jongeren als de vissector meerwaarde. Eén spreekbuis en aanspreekpunt voor jongeren in de vissector. Een kweekvijver voor potentiële bestuurders. Meer ketensamenwerking en kennisdeling. Met als resultaat: het ontstaan van een generatie die met een brede visie en kennis van de totale visketen vraagstukken rationeel benadert en aanpakt.

We zetten koers naar het ultieme doel, misschien een beetje mijn persoonlijke doel voor de sector: één visserijvereniging met bestuursleden uit zowel de aanvoersector als de handel…

 

Deze column is geplaatst in de vakkrant Fish Trend. De Kadergroep Visketen krijgt iedere editie de ruimte in deze krant om een column aan te leveren over horizontaal en verticaal samenwerken in de visketen. http://www.kadergroepvisketen.nl

Kansrijke trends voor de visserijsector in 2014

Modetrends, kersttrends en foodtrends. Een beetje trendwatcher komt elk jaar met een lijstje interessante trends. Samengesteld aan de hand van instrumenten zoals de trendpiramide. De trendpiramide helpt om product- en markttrends, consumententrends en maatschappelijke trends in kaart te brengen. Vragen waarop trendwatchers antwoorden zoeken zijn: welke producten zijn populair, welke behoeften heeft de consument en in wat voor soort wereld leven we? 

1 januari 2014 bestaat INZee Communicatie & Trends 3 jaar en ben ik 7 jaar actief in de visserijsector. De hoogste tijd voor een eigen lijstje met kansrijke trends voor de visserijsector in 2014:

 #1 Ontdek-je-plekje: de consument wil alles opnieuw ontdekken. Opnieuw omdat alles om ons heen zo gewoon en vanzelfsprekend is geworden. De consument gaat op zoek naar antwoorden op bijvoorbeeld de vraag waarom de garnalen die ze eten gepeld worden in Marokko en niet in Nederland? Eenmaal iets ontdekt dan wil de consument het leren en zelf doen. Zo trots als een klein kind zijn ze op de eerste oogst aardbeien van de aardbeienplant uit eigen tuin of een eigen gevangen en gefileerde vis. Zo trots dat ze bewuster genieten en eten. Want alles wat je zelf zaait, oogst, plukt, vangt en bereid is lekkerder!

#2 Personal coach: sportievelingen hebben hem of haar tijdens het sporten maar wat zouden ze die personal trainer toch ook graag bij zich hebben tijdens de ‘waarom’ zoektocht naar gezond en eerlijk voedsel. Men wil aan de hand meegenomen en gecoacht worden tijdens de dagelijkse boodschappen en eerlijke antwoorden krijgen. De vissector hoeft alleen maar de ‘juiste’ vis aan te reiken.

#3 Anno nu: de consument leeft in het nu, geniet in het nu en eet in het nu. Ofwel leeft op het ritme van de seizoenen. De consument neemt wat de natuur geeft. Niet meer en niet minder. De consument neemt genoegen met ‘tijdelijk niet leverbaar omdat de kotters niet zijn uitgevaren in verband met slecht weer op zee’.

#4 Local for local: de consument eet het liefst thuis. Maakt zelf de lekkerste gerechten en eet het op samen met familie, vrienden of met buren tijdens een feestje in de straat. De ingrediënten halen ze uit de moestuin of bij de visboer, slager en kruidenier in het dorp. Buiten de deur eet de consument het liefst bij het restaurant op de hoek waar ze lokale specialiteiten serveren. Daarbij steunen ze direct de lokale ondernemers in de voedselketen van visser tot restaurateur.

#5 Go wild: wild, wilder, wildst en wild gevangen vis. Uit de natuur zonder vreemde en onbekende toevoegingen. Gerookt in een eigen rookoventje of gegrild op de barbecue. Gerookte vissoorten als paling, maar ook poon en tong doen het goed. Evenals kleine gegrilde of gefrituurde hapjes. Eten uit het vuistje is de trend.

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 10 januari 2014

Nederlandse vissers protesteren als heren tegen de aanlandplicht

De vrijdagochtend. De drukste en mooiste dag van de week in de Stellendamse haven. De vissers zijn weer thuis. De kotters liggen in de haven. Motoren hoor je ronken. Viskisten vol met verse vis worden naar de visafslag gebracht. Vissers, peken, walschippers, mannen jong en oud werken hard om alle vis te verkopen en het schip weer visklaar te maken voor een nieuwe reis op zee. De vissers zijn trots op hun sector. Het zijn mannen die geen visserman zijn geworden, maar zo zijn geboren. Achter die enorme trots schuilen momenteel ook andere emoties. Woede, verdriet en ongeloof. Het Europees parlement heeft namelijk besloten vanaf 1 januari 2014 in de EU een aanlandplicht gefaseerd in te voeren. Dat betekent dat de kotters alle vangsten aan land moeten brengen, inclusief de jonge vis. De omgekeerde wereld vinden de vissers op Goeree. Tot op heden is het strafbaar om enkele millimeters te kleine vis überhaupt aan boord te hebben.

De mannen van de zee willen helemaal geen jonge dode vis aanlanden. Ze stoppen hun geld juist in selectieve vistuigen om bijvangsten te verminderen, vermijden en overlevingskansen te vergroten bij het overboord zetten van de vis. Een deel van deze vis overleeft, het andere deel wordt opgenomen in het ecosystem. De wijziging in het nieuwe Europese Gemeenschappelijke Visserijbeleid is er een met grote vraagtekens bij wetenschappers en visserijorganisaties omdat het geen aantoonbare meerwaarde heeft op de gebieden ecologie, duurzaamheid en al helemaal niet uitvoerbaar is in de praktijk.

De Nederlandse visserij is het slimste jongetje van de EU-klas wat betreft verduurzaming van de visserijvloot en het braafste jongetje als het gaat over naleving van wet- en regelgeving. Ook in de wijze van protesteren zijn de vissers echte heren in vergelijking met de Europese collega’s. Met manifesten, brieven en spandoeken in de schepen en op de haven protesteren vissers tegen de aanlandplicht. Een protest tegen het zomaar tenietdoen van tientallen jaren visserijbeleid dat ervoor gezorgd heeft dat de visbestanden er nu goed voor staan, de vloot drastisch is gekrompen en vissersschepen milieuvriendelijk vissen. Een schreeuw naar (h)erkenning van de problematiek door staatssecretaris Dijksma van Economische Zaken.

Het is de consument, volgens de overheid, die gezorgd heeft voor de invoering van het nieuwe beleid. Het is een reactie op de wens om bijvangst, wat gezien wordt als een vorm van verspilling, tegen te gaan. Maar wat zou de consument er van vinden dat de aangelande bijvangsten niet voor consumptie gebruikt mogen worden? Maar waarvoor dan wel, weet men nog niet. Over voedselverspilling gesproken…

Dit opiniestuk is geplaatst in alle edities van het AD Rotterdams Dagblad in de editie van zaterdag 28 december 2013.

185

Vanavond eten we géén vis

Eten we vanavond vis, vroeg ik laatst thuis. Nee, kreeg ik als antwoord terug. Maar ik zag toch echt schoongemaakte vis op het aanrecht liggen. Toen ik de vraag opnieuw stelde en hetzelfde  antwoord kreeg wist ik dat ik het anders moest aanpakken. Ik vroeg om uitleg. En die kreeg ik:

“We eten rundergehakt, varkensrollade, kalkoenfilet en kippenpootjes. Maar we eten geen vlees. Laat ik het anders zeggen: we noemen het beestje bij naam. Rund, varken, kalkoen, kip etc. Het allesomvattende woord ‘vlees’ gebruiken we niet om elkaar te vertellen wat we die avond gaan eten. We eten ook geen groente en fruit, maar boontjes en aardbeien. Zelden hoor je iemand zeggen dat ze gaan smullen van een poon of tarbot. Men eet ‘vis’ vanavond. Een visfilet, visburger, vissticks of visvingers. En dat kan bij wijze van spreken alles zijn: van een pangafilet, zalm gamba’s tot schol. Het is algemeen bekend dat de afstand tussen producent en consument groot is. Té groot. Maar volgens mij is de afstand tussen een boer en een consument kleiner dan tussen een visser en een consument. Het product vis is de bindende factor tussen visser en consument. En daar gaat het al mis. De consument weet niet welke vissoorten er op de Nederlandse afslagen worden aangevoerd. Weet ook niet hoe je vis moet schoonmaken, bereiden of in een maaltijd verwerkt. En ze weten ook vaak niet hoe ze het op moeten eten. De vraag of het visvlees van de gebakken tong afgehaald kan worden is in een restaurant heel gewoon geworden. Het wordt tijd dat de consument écht vis leert eten, bewust geniet en zelf ontdekt naar welke vissoort de voorkeur uitgaat. En het wordt dus tijd dat wij ze gaan leren kiezen, eten en genieten. Niet van vis, maar van schol, tong, zeeduivel, pieterman, poon, inktvis, makreel…”

Instemmend heb ik op het betoog ja-geknikt, terwijl ik genoot van mijn gebakken ‘poontje’ in plaats van ‘vis’. Flyshoot gevangen poon om precies te zijn. Ik leg de lat graag wat hoger…

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws, 13 september, nummer 37

Vissector heeft geen make-up nodig

Duurzaam, eerlijk, gezond, verantwoord, authentiek, ambachtelijk etc. Het zijn allemaal trends. Trends vervullen een vraag en behoefte vanuit de markt. Dat maakt ze commercieel interessant. Daarom zie je ineens overal in de foodsector streekproducten ontstaan, boer Gijs op een pak melk en een etiket vol keurmerken en labels.

Het is bijna een trend óm de trends veelvuldig te noemen in artikelen, advertenties en op websites om een bedrijf, product of dienst aan te prijzen.

We doen er allemaal even hard en massaal aan mee. Zó hard en massaal dat eerlijk niet meer eerlijk is en authentiek niet meer authentiek is. Er zit als het ware een dikke laag make-up op. Want is iets ambachtelijk gebakken als het uit een fabriek komt? Heeft iets een authentieke smaak als het vol met E-nummers zit? Wat is nu eigenlijk een eerlijk product? En komt het verhaal van de visserman over als deze wordt verteld door een student van de kunstacademie in een Dol-Op-Schol promotieshirt?

De trends worden ook ingezet om van een dorp of gebied een toeristentrekpleister te maken. Met als resultaat een openluchtmuseum voor zowel de feestende Lloret de Mar vakantieganger als de toerist die graag in klederdracht en een blaasbalg op de foto gaat. Kortom: één grote kermisattractie. Gelukkig heeft de visserman, het product vis en de vissershaven geen dikke laag make-up nodig. Puur natuur, naturel en zonder dure woorden. Dan zijn we op ons mooist én ook nog eens trendy! Dat vindt ook de consument die ons visje eet en de toerist die de haven bezoekt.

Hoe we die toerist en consument naar de vissershaven en aan de vis krijgen? Wij hebben een heel krachtig nog onbenut marketinginstrument in handen: Visserslatijn en ’t Leugenbankje. Dat is misschien niet altijd even eerlijk, maar wel authentiek!

Geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 16 augustus – nummer 33

Leugenbankje op Urk - foto gemaakt door Anja Keuter
Leugenbankje op Urk – foto gemaakt door Anja Keuter

Verbreding Visserij

Gerelateerde activiteiten en evenementen die voortvloeien uit de samenwerking met andere sectoren. Een theoretische definitie van verbreding visserij. Ofwel verder kijken dan je eigen schip, visafslag, dockshelter, achterdeur en sector. En samenwerken op horizontaal niveau met andere bedrijven in andere sectoren om elkaar te versterken. Het is niet zo vaag, moeilijk en onbereikbaar dan de definitie doet vermoeden. In de praktijk spreken we onder andere gewoonweg van visserijtoerisme. Dat ontstaat uit kleine lokale initiatieven, binnen de grenzen van het eigen bedrijf, gemeente, regio en/of provincie. Daar waar visserij is, is een haven, water, cultuur én beleving! De toerist en recreant is in de verbreding van de visserij de gezamenlijke doelgroep van de sectoren visserij, toerisme, recreatie en horeca. Dé sectoren om mee samen te werken en veelal de economische pijlers van visserijgemeenten. Bedenk dat ‘visserij’ voor een toerist breder is dan onze mooi gekleurde kotters in de haven en de bedrijvigheid op vrijdagmorgen die ze in een rondleiding door de visafslag kunnen bewonderen. Verbreding visserij gaat verder dan de visafslag. Het is het visje dat mee naar huis gaat en met de lunch gegeten wordt. Maar ook een dagje hengelen of met de kinderen garnalen vangen met een schepnetje aan de kust. Of een dagtocht op het water en zeehonden spotten. De visserij is onderdeel van waterrecreatie. Maar ook van cultuur en tradities dat geassocieerd wordt met hard werken, het plattelandsleven, rust en ruimte, boeren én vissers. De geweldige landelijke en lokale initiatieven als ‘Kom in de Kas’, Kijk bij de Boer’ en meer kunnen we kopiëren naar ‘Welkom aan boord’ en ‘Open Schip’. Of we verbreden ons, werken samen met de agrarische sector en zetten samen iets op. Voegen toegevoegde waarde aan bestaande activiteiten en evenementen. Met als doel die toerist en recreant nog meer te bieden, nog meer van ons verhaal mee te geven, nog langer te laten verblijven in onze regio zodat ze nog meer besteden. En natuurlijk voornamelijk aan vis. Commercie is goed en bepaalt het succes en bestaansrecht voor de lange termijn.  Maar kan in beginsel samenwerking ook tegenwerken omdat eigenbelang vaak vóór een groter belang van een sector of regio gaat. De basis van samenwerken en verbreding visserij moet meer zijn dan een commercieel doel najagen. Neem als voorbeeld de rommel- en boekenmarkten, vis- en oliebollenverkoop ten bate van de kerk of voetbalvereniging. Georganiseerd en mogelijk gemaakt door de vele handen van enthousiaste vrijwilligers die samenwerken voor een gezamenlijk doel. Het geloof en de sport zijn de bindende factoren. Laten we dit voorbeeld vertalen naar de sector en onszelf de vraag stellen: Wat is de verbindende factor en het doel voor de totale Nederlandse visserijsector? Of hebben we die al? De toékomst van onze mooie sector…

Geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – nummer 15 – 12 april 2013