Doen waar we goed in zijn

Een jaar waarin we weer gewoon kunnen doen. Doen waar we goed in zijn. Vis vangen en verkopen. Zonder de best bedoelde en goed verzonnen slogans en commerciële aanprijzingen als duurzaam, puur, eerlijk en ambachtelijk. De consument hecht er niet zoveel waarde meer aan. Omdat we allemaal hetzelfde zeggen over onze vis en een ambachtelijk gerookt poontje dus helemaal niet zo ‘bijzonder’ meer is, zoals een paar jaar terug wel het geval was. De consument van toen moest opgevoed worden. Is dankzij de inzet van de sector zelf én dankzij de hippe tv-koks en bloggende kook- en eetfanaten al heel wat wijzer geworden. Deze consument waardeert de sector, houdt van een flinke dosis Kniertje-gehalte en weet dat de sector bestaat uit hardwerkende mannen en vrouwen en vis van de Hollandse vissersvloot goed is. Én proberen die meer op tafel te zetten. Proberen is goed. Proberen nodigt de handel uit meer Noordzeevis aan te bieden. Proberen is een begin naar meer, want we zijn er nog niet. The show must go on. Over shows gesproken; Arie Kuijt van visfileren.nl geeft met zijn fileermes geweldige showtjes in het binnen- en buitenland. Bekijk zijn foto’s op facebook eens en je begrijpt wat ik bedoel.

Woorden als discards, bijvangst en vergeten vis duizelt voor de consument. Voor ons ook, toch? We zijn het doolhof van de vele keurmerken nog maar net uit gekrabbeld en dan duwen ze je weer terug met de boodschap: kijk maar hoe je er dit keer weer uit komt! Onderweg wordt iedereen gek gemaakt met bijvangst-drie-gangen-dinertjes en vergeten-vis-soepjes. Doe mij maar gewoon schar, die door de echte visliefhebber nooit vergeten is.

In 2017 kunnen we weer doen waar we goed in zijn. Dat is helemaal geen verkeerde trend. Want we deden het goed, doen het goed en moeten het vooral goed blijven doen in de toekomst. Daar hoeven we helemaal geen trendgevoelige woorden voor te gebruiken. Of onszelf anders voor te doen. Maar we zijn er nog niet. Het verhaal moet verteld blijven worden. We moeten de jeugd, consument, hippe tv-koks en bloggende kook- en eetfanaten blijven voeden. Met ons verhaal en vooral met vis! Vergeet het niet met een ‘vleugje’ humor te doen. Daar snakt de wereld naar. Zoals Aard en Peter van devisbroeders.nl doen. Die weten van vis eten echt een feestje te maken!

Ik ben eigenlijk helemaal geen voorstander van trendlijstjes. Omdat trends niet los van elkaar staan en sommige trends van voorgaande jaren ook langer aanhouden of belangrijker worden. Zoals samen eten. De hele dag bevinden we ons in de virtuele wereld. Een hectische wereld. De behoefte naar persoonlijk contact wordt daardoor groter. Eten verbindt mensen. We koken samen en tafelen langer. We gaan vaker naar een restaurant of een foodfestival en kiezen voor sfeervolle ‘pop up’ eetgelegenheden in bijvoorbeeld een visafslag. Ook koken voor een goed doel zoals EMK deed met het daklozendiner in Rotterdam ga je steeds meer zien.

Lifestyle

Naast het verhaal van de visserman, doet ook het verhaal van de vissersvrouw ertoe. De visserij is een levensstijl. Op zee en aan de wal. Heel de familie werkt mee. Dat vindt men prachtig. Ook de verhalen van vissersvrouwen zoals die van Maria Romkes die ze schrijft op haar blog vissersvrouw.nl en het kookboek Skolle van Dineke Ras zijn goede PR voor de visserij.

Leve de kneuterigheid

Nee, we hoeven niet met z’n allen achter de geraniums te gaan zitten met een breiwerkje. Maar denk aan leuke initiatieven en activiteiten zoals garnalen pellen met ouderen in een zorgcentrum, vertellingen van spannende vissersverhalen, krabben vangen met een knijper aan een touwtje of een sleutelhanger knopen met groep 8 van de basisschool. Heerlijke kneuterige activiteiten die zo ontzettend veel plezier brengen. Voor jong en oud. Activiteiten die bijdragen aan sociale cohesie en culturele educatie.

Voedselonderwijs

Slow Food maakt zich hard voor voedselonderwijs. Er is een start gemaakt met samenwerkende partners om op basisscholen les te geven over eten: waar het vandaan komt, hoe het proeft en op welke manieren je het kunt eten. Ook vis krijgt in deze lessen aandacht. We gaan er meer van horen. Zelf kunnen we ook actief aan de slag met de haringsmaaklessen, Liz & Lars en het Monsterboekje voor de bovenbouw. Gemaakt door het Nederlands Visbureau. Of lees peuters en kleuters voor uit de kinderboekenreeks Walter & Poes en hun visserijavonturen.

Seafood Boil

Er waaien steeds meer ‘feestjes’ over vanuit Amerika naar hier. Zoals Sint Maarten en Halloween. Niet ieder feestje is even leuk, maar nu heb ik een mooie Amerikaanse traditie ontdekt. Seafood Boil. Een visfeest voor een groot gezelschap. Samen eten. Veelal voor een goed doel zoals een geldinzameling voor de kerk, school etc. Een visfeest met veel vis en vooral schaal- en schelpdieren zoals mosselen, garnalen, krab of kreeft. Alles in een pan met nog wat nieuwe aardappelen, mais en ui. En dan gezellig opeten met elkaar. Niet op een bord maar gewoon op tafel. En niet met bestek maar traditioneel met je handen.

Ik zie het al voor me. Een warme zomerse dag. Een lange rij tafels en stoelen langs de haven. Heerlijke vis op de tafels, wat te drinken erbij en gezellig tafelen, praten en lachen…

Wie durft de uitdaging aan?

 

img_0743

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Zijn eigen koers

Er is een tweede stuurman geboren. Of een machinist, walschipper of misschien wel een schrijver, politicus of archeoloog. Voor de schipper in huis is Carsten zijn tweede stuurman. Hij is trots. Trots op zijn broertje, vriendje en kersverse bemanningslid. Zoals een echte schipper laat Walter zien wie de baas is aan boord. Huilen mag zijn stuurman niet. Alleen echte mannen mogen mee naar zee. En hij mag niet te lang in de kooi liggen stinken. De schipper leert zijn maatje ook een goede visserman worden en de fijne kneepjes van het stuurmanschap. Daar waar het echt om gaat, waarvan iedere visserman droomt én wakker ligt. Koersen naar de rijke visgronden en het klusje klaren: vis vangen, veel mooie grote vis! Ze zetten de visnetten weg (lees: ik ruik melk!) en halen ze vervolgens weer naar boven (lees: heel veel melk drinken, zoveel je kunt!) en verwerken de vangst (lees: heerlijke volle luiers produceren). Daarna mag de bemanning even in de kooi kruipen en de oogjes sluiten voordat ze aan de volgende trek beginnen. En dat gaat het nieuwe bemanningslid nog van het beste af. De hele dag en halve nacht, want na 3 uur in de nacht bepaalt deze stuurman zijn eigen koers. Terwijl hij ligt te spoken probeert iedereen hem weer in de kooi te krijgen, zoals het hoort, zoals van tevoren bedacht. Dat is het beste, toch? Of misschien moeten we hem toch zijn eigen koers laten bepalen. Ook midden in de nacht. De koers naar een toekomst als machinist, walschipper of misschien wel schrijver, politicus of archeoloog. En af en toe, voor zijn eigen bestwil, zullen zijn broer de schipper en wij als ouders en verkenners vooropgaan, op de uitkijkpost staan en checken of de kust veilig is…

c01a906095ea73f418489f6836ef8fb6
Bron: pinterest

Kansrijke trends voor de visserijsector in 2016

De consument van nu wil goed en uniek met een ‘gewoon’ tintje. Goede vis gewoon gekocht bij de visspecialist. Een gewoon vakantietripje in Nederland naar Spakenburg om de unieke sfeer in het stadje te bewonderen, vast te leggen en delen met vrienden. Culinair dineren met de voeten letterlijk in de vis, omdat het uniek is. Trends waar de visserijsector haar voordeel mee kan doen: omdat we gewoon altijd uniek zijn!

Visserscultuur snuiven

Op vakantie in eigen land. Omdat er nog zoveel te ontdekken valt. Zoals bijvoorbeeld de nostalgische vissersdorpjes met gezellige haventjes en verborgen steegjes. Waar de mensen elkaar kennen, voor hun deur op de stoep zitten en met elkaar praten in dialect waar een toerist niets van begrijpt maar toch laaiend enthousiast van wordt. Zo enthousiast, dat ze een foto van de twee oude vissers op het bankje maken en delen met al hun vrienden op Instagram. De toerist van nu wil cultuur snuiven, zich een van de dorpelingen voelen en leuke unieke hebbedingetjes kopen in een typisch lokaal winkeltje. En het liefst nog handgemaakt.

Dineren met de voeten in de vis

In een visafslag, aan boord van de kotter of in het dok van de scheepswerf. En het mag er best nog een beetje vies zijn, oud of ruiken naar de vis. Want dan smaakt dat visje op het bord ineens nog lekkerder. En men schuift het liefst aan tafel bij de visserman of de lokale gemeenschap. Eten wordt steeds meer een sociale aangelegenheid. Een levensstijl. Samen lekker eten, mooie verhalen delen op een bijzondere maar eigenlijk doodgewone plek.

Kleine lekkerbekken

Vis voor kids. Ze zijn de toekomst. Culinair, vers en gezond eten voor kinderen ga je steeds meer zien. Weg met de Olvarit en thuis aan de slag met de stoomoven. Ook restaurants besteden meer aandacht aan speciale kindermenu’s. Want kinderen mogen in het restaurant toch ook gewoon hetzelfde eten als papa en mama in plaats van altijd maar die frikandel met appelmoes? Geen fast food, maar good food. Zullen wij de nog niet-visetende-kinderen leren hoe lekker een gebakken scholletje is?

Écht vers

Inkopen doen we steeds meer online. Wel zo makkelijk. Maar onze verse vis halen we toch nog het liefst in de winkel, want van een plaatje op de computer kun je geen vis bestellen. Toch? En als het gewoon goed moet zijn, vers en (h)eerlijk, gaat de consument toch het liefst naar de visspecialist en laten we de supermarkt links liggen want we willen écht vers en écht bediend worden. Nog leuker is om een maaltje te halen op de verse vismarkt, in een foodhal of bij de visserman zelf aan de kade.

Vissige kunst

De consument van nu houdt van mooie dingen. Schoonheid. Iets waar aandacht aan besteed is. Mooi opgemaakte visschotels, verse vismaaltijden of salades in verschillende kleuren en met verschillende smaken. Een lust voor het oog én de maag. Naast schoonheid op het bord wordt ook de schoonheid van oude ambachten gewaardeerd en nieuw leven in geblazen door designers en kunstenaars voor unieke producten met een maritiem tintje.

Dit artikel is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 29 januari 2016

2014-12-23 15.26.50

Kansrijke trends voor de visserijsector in 2015

De visconsument van 2014 was vooral op zoek naar vragen. Waarom worden de garnalen gepeld in Marokko en niet in Nederland? Wat is nu eigenlijk goede vis? Is het beter om kweekvis of wilde vis te eten? De visconsument van 2015 laat de ‘deskresearch’ achter zich en maakt zich klaar voor een ‘fieldresearch’ met vooral veel doen, proberen en ontdekken.  De visconsument anno nu laat zich niet meer leiden, maar kiest zelf. De trends voor 2015 ter inspiratie op een rijtje:

Alles of niets

Heerlijk die (dankzij visfileren.nl) zelf gefileerde kabeljauwfilets! Maar klopt het nu dat het visvlees in de wangen ook heel lekker is? En kan ik de vissenkop en graten gebruiken voor het trekken van bouillon? Schijnt dat de lever van de mul een delicatesse is, toch? Kies voor alles of niets. Het is namelijk zonde om voedsel weg te gooien. No Waste is het nieuwe duurzaam.

Eten is beleven

Eten is beleven. Beleven wordt gevoed door herinneringen of het moment zelf. Die ene dag in de haven toen je genoot van een gebakken visje met uitzicht op de kotters is een herinnering. Een fijne herinnering die wordt geassocieerd met vis eten. Visliefhebbers snakken naar het beleven van voedselcultuur. Dompel je fans onder in heel veel visserijcultuur tijdens een van de traditionele visserijfeesten of nodig ze uit aan boord en in de afslag. Maar zorg ten alle tijden dat het eten van vis een onderdeel is van de belevenis.

#vrijdagvisdag

We blijven ook in 2015 fanatiek kijken naar alle kookprogramma’s op televisie en foodtube. Vervolgens duiken we ook weer massaal de keuken in. Vergeet je mobiele telefoon niet, maak foto’s van je visgerecht en deel het met je vrienden en volgers op social media. Waarom? Omdat de persoonlijke recepten van jou, mij, de visserman en/of vissersvrouw hipper zijn dan de standaard visrecepten uit de traditionele kookboeken.

Van alle markten thuis

Wie heeft er tegenwoordig geen moestuin met eigen aardappelen, groente en fruit. Niet alles groeit in de achtertuin of in de kas op het balkon, dus koop je de vis op de markt. Op de boerenmarkt, verse vismarkt of foodcourt want daar koop je rechtstreeks in bij de producent, de boer en de visser. De meet-and-greet met de visser die de dag ervoor nog op zee was en jouw vis ving is gratis! Sta ook niet gek te kijken als iemand aardappelen uit zijn moestuin wil ruilen tegen een emmertje vis. De ruilhandel komt weer op gang.

Ik kies lokaal

Lokaal gaat voor welk keurmerk dan ook. Waarom? Omdat je weet waar het vandaan komt en je de lokale visspecialist en visser uit de buurt steunt. Het betekent dat de consument kiest voor vis uit de Noordzee gevangen door vissers uit de regio. Het betekent ook dat de consument genoegen neemt met de ‘vangst van de dag’ en ‘deze week geen vis omdat het slecht weer was op zee’.  Deze trend brengt mensen dichterbij elkaar en zorgt voor saamhorigheid. En deze saamhorigheid uit zich in trots op het eigen dorp, de eigen vissers en de eigen vis.

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 9 januari 2015

Zeeverse vismarkt Wieringen
Zeeverse vismarkt Wieringen

Wat de boer niet kent…

Ze zijn mooi en lief, maar ook erg lekker! Kinderen zijn realistisch. Vissen zijn dieren en dieren zijn leuk. En dieren eten we op mits ze een goed leven hebben gehad. Dat vinden de kinderen van nu. Deze logica van kinderen moet een eyeopener zijn voor volwassenen.

Zo zag ik laatst een televisieprogramma met een broer en zusje die samen voor een varken zorgden. Het varken zou als hij groot genoeg was geslacht worden. Het broertje vertelde dat sommige mensen het vlees van het varken dat ze zelf hebben grootgebracht liever niet eten. Ze eten wel het vlees van het varken dat ze niet kennen en dat verpakt is in een plastic doosje in de supermarkt. En dat vond hij maar raar. Deze jongen heeft gelijk. Het strookt in ieder geval niet met het gezegde ‘Wat de boer niet kent eet hij niet’. Wat je er ook uit op kan maken is dat de (volwassen) consument vervreemd is van zijn/haar voedsel. Gelukkig komen de aankomende generaties weer meer met de voeten in de klei of… met de handen in de vis! Hoe?

Zet een koelmeubel gevuld met scherfijs neer en presenteer daarop de ‘Nederlandse vangst’ tijdens visserijdagen, de Zeeënmarkt in Diergaarde Blijdorp, de Floriade, World Food Festival of ander evenement. Succes verzekerd. Het koelmeubel is sowieso een blikvanger en het meest gefotografeerde object van die dag. Er is een groep mensen die zich staan te verlekkeren boven de vis. Ook zijn er mensen die met een grote afstand langs de vis lopen en er vies naar kijken. Maar de leukste bezoekers komen net met hun neusjes boven het koelmeubel uit: kinderen. Ze gaan niet eerder weg voordat ze alle vissen hebben mogen aanraken, vasthouden en antwoord hebben op al hun vragen. Welke vis is dit? Waar leven ze? Wat eten ze? Hoe worden ze gevangen? Hoe smaakt deze vis?

Vragen die een antwoord verdienen. Antwoorden die we standaard moeten opnemen in onze voorlichting over vis en de visserij. De jeugd is een belangrijke communicatiedoelgroep. Daar horen ook de allerjongsten bij; peuters en kleuters. Als we willen dat zij graag vis eten moeten we ze vertellen waar hun eten vandaan komt en welke weg de vis aflegt vanaf de vangst tot op het bord. Want juist voor deze generatie die opgroeit met duurzaamheid gaat het gezegde wel weer op: ‘Wat de boer niet kent eet hij niet’.

Tijd voor een boek dacht ik. Een kinderboek voor peuters en kleuters waarin ze leren welke vissen er in de Noordzee leven. Echte vissen die realistisch getekend zijn. En misschien steken mama en papa er stiekem ook nog wat van op….

Kijk op www.visserijavonturen.nl

Geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – nummer 34 – 22 augustus 2014

 

IMG_2230 (1)

Goerees liedje

Een liedje voor de Koning(in). Een aubade aan de Koning(in), dat heel Goeree zong op Koninginnedag en voortaan op Koningsdag. Een echt Goerees liedje, dus ook een beetje voor onszelf en alle andere dagen…

Wij zijn zo trots o-op o-ons Goedereede

Al op onze fijne eiland, omringd door de zee

Waar mensen en dieren graag wonen.

Kinderen spelen en stoeien er op los,

Met poppen, knikkers een hut in het bos.

Blijde gezichten, rode konen.

Hard blaast de wind de wolken vooruit,

Snel draait de molen, de vlag wappert uit;

’t Is Koningsdag. Goeree loopt nu uit!

Vissers en boeren, zij maakten Goeree groot,

In de vissershaven, daar ligt heel de grote vloot.

Om straks te gaan vissen op de Noordzee.

Ploeg en combine werken altijd maar door,

Rijk is de aarde, zij brengt zoveel voort;

Graan, piepers, juun, gladiolen en peeê.

Hard blaast de wind de wolken vooruit;

Snel draait de molen, de vlag wappert uit;

’t Is Koningsdag, Goeree loopt nu uit.

 

 

We zijn vrienden geworden

Opgericht om de verdeeldheid en versnipperingen in de vissector aan te pakken met als wapen in de strijd: verbroedering door middel van interne communicatie. Ofwel in gewoon spreektaal en praktische zin: elkaar leren kennen, elkaar respecteren, naar elkaar luisteren en praten. Veel praten.

En dat vele praten hebben we gedaan. Doen we als Kadergroep Visketen nog steeds. En ook nog steeds zie je dat met praten grote discussies uiteindelijk hele kleine meningsverschillen worden. Het hoeven geen compromissen te worden, en je hoeft elkaar ook geen gelijk te geven. Begrijp elkaars standpunt en respecteer die.

We bellen elkaar allang niet meer over alleen zakelijke dingen. We zijn vrienden geworden. Visser en handel. Het kan echt! We hebben zitting gekregen in diverse bestuursfuncties. We hebben jonge ondernemers in de hele visketen een gezicht gegeven en laten zien dat we in staat zijn mee te praten met zittende bestuursleden. Ondertussen volgen we workshops en cursussen om onze skills op te schroeven en bij te spijkeren.

En we laten nu zien dat samenwerken met gelijkwaardige partijen helemaal niet eng is, maar juist slim! We hebben besloten nauwer samen te werken met het Jongerennetwerk Visserij en hebben de intentie uitgesproken om te gaan fuseren. Juist omdat we versnippering en verdeeldheid tegen willen gaan. Het belang voor de sector gaat boven het bestaansrecht van de Kadergroep.

De Kadergroep Visketen en Jongerennetwerk Visserij hebben duidelijke overeenkomsten. Waarvan ‘jongeren’ de belangrijkste gemeenschappelijke deler is. Het Jongerennetwerk schroeft de maximumleeftijd op van 30 tot 36 jaar, waardoor er meer overlap is met de actieve Kadergroepleden die over het algemeen de 30 jaar naderen of gepasseerd zijn.

Jonge vissers van het Jongerennetwerk en jonge ondernemers uit de visketen van de Kadergroep zullen de komende periode gebruiken om te praten. Veel te praten. Om dit keer wel tot een compromis te komen op het gebied van visie, strategie en structuur.

Een intensieve samenwerking met het Jongerennetwerk Visserij biedt zowel de jongeren als de vissector meerwaarde. Eén spreekbuis en aanspreekpunt voor jongeren in de vissector. Een kweekvijver voor potentiële bestuurders. Meer ketensamenwerking en kennisdeling. Met als resultaat: het ontstaan van een generatie die met een brede visie en kennis van de totale visketen vraagstukken rationeel benadert en aanpakt.

We zetten koers naar het ultieme doel, misschien een beetje mijn persoonlijke doel voor de sector: één visserijvereniging met bestuursleden uit zowel de aanvoersector als de handel…

 

Deze column is geplaatst in de vakkrant Fish Trend. De Kadergroep Visketen krijgt iedere editie de ruimte in deze krant om een column aan te leveren over horizontaal en verticaal samenwerken in de visketen. http://www.kadergroepvisketen.nl

Kansrijke trends voor de visserijsector in 2014

Modetrends, kersttrends en foodtrends. Een beetje trendwatcher komt elk jaar met een lijstje interessante trends. Samengesteld aan de hand van instrumenten zoals de trendpiramide. De trendpiramide helpt om product- en markttrends, consumententrends en maatschappelijke trends in kaart te brengen. Vragen waarop trendwatchers antwoorden zoeken zijn: welke producten zijn populair, welke behoeften heeft de consument en in wat voor soort wereld leven we? 

1 januari 2014 bestaat INZee Communicatie & Trends 3 jaar en ben ik 7 jaar actief in de visserijsector. De hoogste tijd voor een eigen lijstje met kansrijke trends voor de visserijsector in 2014:

 #1 Ontdek-je-plekje: de consument wil alles opnieuw ontdekken. Opnieuw omdat alles om ons heen zo gewoon en vanzelfsprekend is geworden. De consument gaat op zoek naar antwoorden op bijvoorbeeld de vraag waarom de garnalen die ze eten gepeld worden in Marokko en niet in Nederland? Eenmaal iets ontdekt dan wil de consument het leren en zelf doen. Zo trots als een klein kind zijn ze op de eerste oogst aardbeien van de aardbeienplant uit eigen tuin of een eigen gevangen en gefileerde vis. Zo trots dat ze bewuster genieten en eten. Want alles wat je zelf zaait, oogst, plukt, vangt en bereid is lekkerder!

#2 Personal coach: sportievelingen hebben hem of haar tijdens het sporten maar wat zouden ze die personal trainer toch ook graag bij zich hebben tijdens de ‘waarom’ zoektocht naar gezond en eerlijk voedsel. Men wil aan de hand meegenomen en gecoacht worden tijdens de dagelijkse boodschappen en eerlijke antwoorden krijgen. De vissector hoeft alleen maar de ‘juiste’ vis aan te reiken.

#3 Anno nu: de consument leeft in het nu, geniet in het nu en eet in het nu. Ofwel leeft op het ritme van de seizoenen. De consument neemt wat de natuur geeft. Niet meer en niet minder. De consument neemt genoegen met ‘tijdelijk niet leverbaar omdat de kotters niet zijn uitgevaren in verband met slecht weer op zee’.

#4 Local for local: de consument eet het liefst thuis. Maakt zelf de lekkerste gerechten en eet het op samen met familie, vrienden of met buren tijdens een feestje in de straat. De ingrediënten halen ze uit de moestuin of bij de visboer, slager en kruidenier in het dorp. Buiten de deur eet de consument het liefst bij het restaurant op de hoek waar ze lokale specialiteiten serveren. Daarbij steunen ze direct de lokale ondernemers in de voedselketen van visser tot restaurateur.

#5 Go wild: wild, wilder, wildst en wild gevangen vis. Uit de natuur zonder vreemde en onbekende toevoegingen. Gerookt in een eigen rookoventje of gegrild op de barbecue. Gerookte vissoorten als paling, maar ook poon en tong doen het goed. Evenals kleine gegrilde of gefrituurde hapjes. Eten uit het vuistje is de trend.

Deze column is geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 10 januari 2014

Nederlandse vissers protesteren als heren tegen de aanlandplicht

De vrijdagochtend. De drukste en mooiste dag van de week in de Stellendamse haven. De vissers zijn weer thuis. De kotters liggen in de haven. Motoren hoor je ronken. Viskisten vol met verse vis worden naar de visafslag gebracht. Vissers, peken, walschippers, mannen jong en oud werken hard om alle vis te verkopen en het schip weer visklaar te maken voor een nieuwe reis op zee. De vissers zijn trots op hun sector. Het zijn mannen die geen visserman zijn geworden, maar zo zijn geboren. Achter die enorme trots schuilen momenteel ook andere emoties. Woede, verdriet en ongeloof. Het Europees parlement heeft namelijk besloten vanaf 1 januari 2014 in de EU een aanlandplicht gefaseerd in te voeren. Dat betekent dat de kotters alle vangsten aan land moeten brengen, inclusief de jonge vis. De omgekeerde wereld vinden de vissers op Goeree. Tot op heden is het strafbaar om enkele millimeters te kleine vis überhaupt aan boord te hebben.

De mannen van de zee willen helemaal geen jonge dode vis aanlanden. Ze stoppen hun geld juist in selectieve vistuigen om bijvangsten te verminderen, vermijden en overlevingskansen te vergroten bij het overboord zetten van de vis. Een deel van deze vis overleeft, het andere deel wordt opgenomen in het ecosystem. De wijziging in het nieuwe Europese Gemeenschappelijke Visserijbeleid is er een met grote vraagtekens bij wetenschappers en visserijorganisaties omdat het geen aantoonbare meerwaarde heeft op de gebieden ecologie, duurzaamheid en al helemaal niet uitvoerbaar is in de praktijk.

De Nederlandse visserij is het slimste jongetje van de EU-klas wat betreft verduurzaming van de visserijvloot en het braafste jongetje als het gaat over naleving van wet- en regelgeving. Ook in de wijze van protesteren zijn de vissers echte heren in vergelijking met de Europese collega’s. Met manifesten, brieven en spandoeken in de schepen en op de haven protesteren vissers tegen de aanlandplicht. Een protest tegen het zomaar tenietdoen van tientallen jaren visserijbeleid dat ervoor gezorgd heeft dat de visbestanden er nu goed voor staan, de vloot drastisch is gekrompen en vissersschepen milieuvriendelijk vissen. Een schreeuw naar (h)erkenning van de problematiek door staatssecretaris Dijksma van Economische Zaken.

Het is de consument, volgens de overheid, die gezorgd heeft voor de invoering van het nieuwe beleid. Het is een reactie op de wens om bijvangst, wat gezien wordt als een vorm van verspilling, tegen te gaan. Maar wat zou de consument er van vinden dat de aangelande bijvangsten niet voor consumptie gebruikt mogen worden? Maar waarvoor dan wel, weet men nog niet. Over voedselverspilling gesproken…

Dit opiniestuk is geplaatst in alle edities van het AD Rotterdams Dagblad in de editie van zaterdag 28 december 2013.

185