Verbreding Visserij

Tags

ketensamenwerking, verbreding visserij, visserijtoerisme

Gerelateerde activiteiten en evenementen die voortvloeien uit de samenwerking met andere sectoren. Een theoretische definitie van verbreding visserij. Ofwel verder kijken dan je eigen schip, visafslag, dockshelter, achterdeur en sector. En samenwerken op horizontaal niveau met andere bedrijven in andere sectoren om elkaar te versterken. Het is niet zo vaag, moeilijk en onbereikbaar dan de definitie doet vermoeden. In de praktijk spreken we onder andere gewoonweg van visserijtoerisme. Dat ontstaat uit kleine lokale initiatieven, binnen de grenzen van het eigen bedrijf, gemeente, regio en/of provincie. Daar waar visserij is, is een haven, water, cultuur én beleving! De toerist en recreant is in de verbreding van de visserij de gezamenlijke doelgroep van de sectoren visserij, toerisme, recreatie en horeca. Dé sectoren om mee samen te werken en veelal de economische pijlers van visserijgemeenten. Bedenk dat ‘visserij’ voor een toerist breder is dan onze mooi gekleurde kotters in de haven en de bedrijvigheid op vrijdagmorgen die ze in een rondleiding door de visafslag kunnen bewonderen. Verbreding visserij gaat verder dan de visafslag. Het is het visje dat mee naar huis gaat en met de lunch gegeten wordt. Maar ook een dagje hengelen of met de kinderen garnalen vangen met een schepnetje aan de kust. Of een dagtocht op het water en zeehonden spotten. De visserij is onderdeel van waterrecreatie. Maar ook van cultuur en tradities dat geassocieerd wordt met hard werken, het plattelandsleven, rust en ruimte, boeren én vissers. De geweldige landelijke en lokale initiatieven als ‘Kom in de Kas’, Kijk bij de Boer’ en meer kunnen we kopiëren naar ‘Welkom aan boord’ en ‘Open Schip’. Of we verbreden ons, werken samen met de agrarische sector en zetten samen iets op. Voegen toegevoegde waarde aan bestaande activiteiten en evenementen. Met als doel die toerist en recreant nog meer te bieden, nog meer van ons verhaal mee te geven, nog langer te laten verblijven in onze regio zodat ze nog meer besteden. En natuurlijk voornamelijk aan vis. Commercie is goed en bepaalt het succes en bestaansrecht voor de lange termijn.  Maar kan in beginsel samenwerking ook tegenwerken omdat eigenbelang vaak vóór een groter belang van een sector of regio gaat. De basis van samenwerken en verbreding visserij moet meer zijn dan een commercieel doel najagen. Neem als voorbeeld de rommel- en boekenmarkten, vis- en oliebollenverkoop ten bate van de kerk of voetbalvereniging. Georganiseerd en mogelijk gemaakt door de vele handen van enthousiaste vrijwilligers die samenwerken voor een gezamenlijk doel. Het geloof en de sport zijn de bindende factoren. Laten we dit voorbeeld vertalen naar de sector en onszelf de vraag stellen: Wat is de verbindende factor en het doel voor de totale Nederlandse visserijsector? Of hebben we die al? De toékomst van onze mooie sector…

Geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – nummer 15 – 12 april 2013

De smaak van thuis

Tags

noordzee, smaak, thuis, vis, zeebonk

Vroeger vond ik het stinken. Nu is het een vertrouwde geur. De vissershaven heeft op vrijdagochtend een aantrekkingskracht op mij. Ik ga er graag eerder mijn bed voor uit om de zee van lichtjes van de schepen die de haven binnenvaren in de verte al te zien. Om de mooie schepen rij op rij aan de steigers te bewonderen en hun motoren te horen ronken. Om bijna omver te worden gereden door de heftrucks die met grote vaart af en aan rijden om de kisten verse vis van de schepen naar de visafslag te brengen. Om vissers, peken, walschippers, mannen jong en oud in dialect en vakjargon naar elkaar te horen schreeuwen om het schip visklaar te maken en snel naar huis te kunnen. Het geluid van deze bedrijvigheid maakt mij trots. Trots op een mooie sector met mensen die vol overgave en traditie het familiebedrijf voortzetten en hebben gekozen voor een vak op zee.

Eigenlijk alleen op vrijdagochtend is het clichébeeld van de ruige ongeschoren zeebonk met gouden oorbel te spotten. In het weekend zijn het namelijk heel huiselijke mannen en vaders die voldoen aan het ideaalbeeld die de Libelle en Margriet schetsen. Met zo hun typische trekjes. Zoals het steevaste rondje met de auto over de haven. Ieder weekend weer. Vissers zijn trouwens ook heel goede koks. Zowel op zee als thuis. Het emmertje verse vis wat van boord mee naar huis gaat wordt geruild tegen groenten en aardappelen of opgegeten. In iedere vissersfamilie wordt er zaterdag vis gebakken.

De aantrekkingskracht van de visserijsector heeft mij ooit de stap doen nemen om vrijdagochtend om zeven uur op de steiger mijn charmes in de strijd te gooien met als doel zo’n gepassioneerde visserman in geel met oranje oliebroek inclusief baard aan de haak te slaan. Het resultaat: getrouwd, woonachtig in het oude vissersstadje Goedereede en zwanger! Ik ben nu letterlijk thuis in de visserij. Figuurlijk voel ik dat ook zo. Want ook ben ik thuis in mijn werk als communicatieadviseur en ambassadrice voor de visserijsector. Eens in de vis, altijd in de vis. Alsof het een levensstijl is. Een gevoel, een cultuur met een eeuwenoude traditie die moeilijk te omschrijven is. Die je alleen voelt als je het beleeft. Iedere buitenstaander die de visserij op een vrijdagochtend van dichtbij heeft mogen zien, horen en ruiken, heeft van dat gevoel mogen proeven. En is vanaf dat moment besmet met het visvirus, gecharmeerd van de verhalen van vissers en de visserij, en verslaafd aan tong, schol, griet, tarbot, zeebaars, poon, mul en vele andere soorten verse vis gevangen door de Hollandse vissersvloot op de Noordzee. Het product vis krijgt een gezicht. En telkens als je vis eet proef je dat gevoel, die herinnering, dat verhaal en beeld. Dat is de smaak van thuis. Heerlijk hè!? Cornelis roept me. Hij heeft vis gebakken.

Gevraagd door Lorenzo Ledel voor het schrijven van bovenstaand gastcolumn in zijn gastronomisch magazine VISION met vis als hoofdmoot.                         nummer 15 – voorjaar 2013

VISION – Gastronomisch magazine met vis als hoofdmoot – nummer 15 2013

 

Pagina gastcolumn in VISION

 

 

Vissersvrouw ontmoet…Anne-Marie van Seters

Tags

Stellendam, vismagazine, visserij, vissersvrouw

Uit Vismagazine nr.1 – januari 2013

Caroline Melissant is eigenaresse van communicatie adviesbureau INZee Communicatie & Trends en is dol op mooie verhalen en oude foto’s uit de visserij. Ze woont in Goedereede en is getrouwd met Cornelis Melissant, mede-eigenaar van de flyshooter GO1. Iedere editie van Vismagazine ontmoet Caroline vrouwen met passie voor hun visserman, de visserij of vis! Dit keer: Anne-Marie van Seters.

Deze editie:Anne-Marie van Seters

Vissersvrouw ontmoet…Anne-Marie. Zij doet haar verhaal.

Visserijbeleving

Tags

beleving, vis, visserij, vlaggetjesdag

Zien, horen, ruiken , proeven en voelen. Onze zintuigen staan op scherp in een maatschappij waarin beleven misschien nog wel belangrijker is dan het product en de kwaliteit. De kalkoen op tafel tijdens de feestdagen smaakt beter als we hem eten met de familie, de kaarsjes aan en het buiten lekker koud is. Zo beleven wij Kerst het liefst. In de politiek is het niet anders. Kiezen we voor het charisma, uiterlijk, voorkomen en het feit dat hij of zij zo lekker gewoon is gebleven en foldertjes uitdeelt in woonwijken of kiezen we voor de feitelijke inhoud, ervaring en kennis?

Beleven is een ervaring, perceptie, interpretatie. Een continu interactief proces. Bij betekenisvolle belevenissen gebruiken we onze zintuigen terwijl we iets ondergaan. We worden positief of negatief geprikkeld en dat leidt tot bepaalde emoties. Met als positief resultaat dat iets betekenisvol is in de vorm van waardering, herhalingsbereidheid en bereidheid om de belevenis met anderen te delen.

Eten is één en al beleven! De zintuigen staan op scherp. De vergeten groenten op je bord, geoogst in de moestuin of stadstuin, een lokaal gebrouwen biertje, wild geschoten door een jager uit het dorp en verse vis van onze eigen vloot. Producten met een herkomst en verhaal zijn een beleving op zich. De consument zoekt ze. De juiste balans tussen alle zintuigen zorgt voor een positieve beleving. Dus naast het product is ook de uitstraling van de locatie waar je iets eet of koopt van belang. Dat is wat je ziet. Maar ook het verhaal dat je hoort van de visboer of gastvrouw aan je tafel en hetgeen je ruikt zijn belangrijk en moeten overeenkomen met óf de verwachting overtreffen.

Iedere schakel in keten kan het product vis toegevoegde waarde geven met een snufje beleving. Een voorbeeld: Een visser verkoopt geen poon. Een visser verkoopt poon van de GO1 gevangen op de Noordzee met de vistechniek flyshoot. De handelaar verkoopt deze poon door en voegt daar aan toe in zijn verkoopverhaal dat het Hollandse vis is, gevangen in het seizoen en vanochtend is gekocht op de visafslag in Scheveningen etc. Een verhaal!

Onze visserijsector is één en al beleving, gecreëerd door de mensen in de sector. Een oer-Hollandse sector vol authenticiteit, ambacht en tradities die nog bestaat omdat er altijd met volharding wordt gewerkt aan modernisering. De volgende stap is om deze visserijbeleving uit te dragen en communiceren. Een stap die we bewust en onbewust vanuit onze passie en trots elke dag in het klein uitvoeren, want we laten anderen maar al te graag deelgenoot worden van onze sector. We laten iets zien, horen, ruiken, proeven en voelen. De vijf zintuigen die we vanaf nu als graadmeter inzetten voor iedere gewenste visserijbeleving. Hét evenement wat mij betreft glansrijk door de ‘visserijbeleving- checklist’ komt zijn de traditionele visserij- en vlaggetjesdagen die door heel Nederland worden georganiseerd. Een oude traditie die voldoet aan de laatste trends. Trends waarmee alle zintuigen én de verkoop geprikkeld worden. En als sector beleven we er ook zelf plezier aan. Dus als het gaat over een positief resultaat in de vorm van herhalingsbereidheid zeg ik namens de consument, bezoeker, visliefhebber en mezelf: ‘Dit jaar weer!’

Ook geplaatst in het vakblad Visserijnieuws – 25 januari 2013  www.visserijnieuws.nl

Vlaggetjesdag Stellendam 2011

 

 

Mooi begin van 2013!

Tags

communicatie, nieuwjaarsreceptie, prijs, promotie, Stellendam, UFA, visafslag, visserijsector

Ieder nieuw begin is mooi! Een frisse start, zin, moed en nieuwe ideeën. Mijn ideeën boek dat standaard met pen naast mijn nachtkastje ligt staat al weer vol. En in de loop van het jaar smelten de lossen ideetjes samen tot een groot idee! Voor het euforische Eureka moment.

Een nieuw begin of jaar is nog mooier als je verrast wordt. Aangenaam verrast in mijn geval. Tijdens de Nieuwjaarsreceptie van United Fish Auctions (visafslagen UFA) in Stellendam heb ik de UFA Promotieprijs in ontvangst mogen nemen als waardering voor mijn inzet voor de visserijsector. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven zeg je dan. Maar stiekem ben ik enorm blij!

En voor iemand die graag alles weet en alles in eigen hand wil houden komt een verrassing ook echt als een verrassing. En dat is wel van mijn gezicht af te lezen…

Zie ook: http://goo.gl/pRaCx

Foto gemaakt door Adri van der Laan

Interne communicatie

Tags

externe communicatie, interne communicatie, visserij

We doen het allemaal en de hele dag door. Ieder uur, iedere minuut en iedere seconde. Verbaal en non-verbaal. Bewust en onbewust. Communiceren. Het is een informatie uitwisselingsproces waarbij een zender via een communicatiecode zoals taal, spraak, geluid of lichaamstaal een boodschap zendt naar de ontvanger. Die op zijn beurt de boodschap decodeert ofwel verwerkt.

Communicatie is niet iets van de laatste tijd. Het rooksignaal dat indianen maakten is een vorm van telecommunicatie. Troubadours die al rondreizend van dorp naar dorp liederen zongen met een politieke boodschap. En het naar ‘huis roepen’ vanaf zee. Allemaal communicatie. En nu in de 21^e eeuw? Nu communiceren we wat af met elkaar via internet, E-mail, Skype, SMS, WhatsApp, Twitter, Facebook en in de Cloud!

In de visserijsector wordt ook veel gecommuniceerd óver het communiceren. Er wordt al snel geroepen dat communicatie de sleutel tot succes is of de oorzaak van falen.

De communicatie moet beter en we moeten meer communiceren met de consument, zijn denk ik bekende uitspraken op vergaderingen en bijeenkomsten. Uitspraken van een sector die heel erg graag haar mooie verhaal vertelt aan de visliefhebber, consument en burger. En deze consument wil overspoelen met ‘ons’ verhaal. Een eenduidig verhaal van en uit de sector. Maar daarvoor moeten we een stapje terug. Naar de basis. We vergeten iets. Want ken jij het verhaal van de sector? En ben je er zeker van dat je collega’s hetzelfde verhaal kennen en vertellen?

Dat ‘iets’ waar het belang niet altijd van wordt ingezien is interne communicatie. Folders, promotiemateriaal en reclamecampagnes worden uitgewerkt in communicatieplannen. Gek genoeg is dit voor een intern communicatievraagstuk niet altijd vanzelfsprekend. Een goede interne communicatie is de basis van en draagt bij aan een goede externe communicatie voor een sterk imago. Een sterk imago berust op een sterke identiteit. En identiteit komt van binnen, vanuit de sector. Niet alleen van het product vis of de schepen, maar juist van de vissers, handelaren en mensen werkzaam in en voor de visserijsector.

Gewenste veranderingen in de sector zoals meer samenwerking, ketenverkorting, nieuwe en aangepaste vistechnieken en andere innovaties zijn tot stand gekomen dankzij interne communicatie. Tijdens vergaderingen, bijeenkomsten, scholing voor en van visserijverenigingen, Kenniskringen Visserij, Productschap Vis, Blue Ports, ProSea Kadergroep Visketen, Jongerennetwerk Visserij etc. De momenten samen en het contact met elkaar zijn kostbaar. Zeker die met de handel en de schakels verder in de visketen. Misschien wel de belangrijkste ontvangers in het informatie uitwisselingsproces waarin de visser de zender is. Omdat dit de route is waarin interne communicatie effectief, efficiënt en direct bijdraagt aan de communicatie naar de visliefhebber, consument en burger. De handel heeft korte lijnen naar de eindafnemer, staat in direct contact met de kok, visdetaillist, retailer etc. Zoals onze vis haar weg vindt door de keten via verschillende schakels, zo moet ook het verhaal achter de vis mee verkocht worden.

Het verhaal van de visser, kan zo het verhaal van de handelaar worden en uiteindelijk ‘ons’ verhaal. Het eenduidige verhaal van de sector dat de consument ontvangt, verwerkt en proeft met alle zintuigen!

 

 

 

Blauw en groen

Tags

blauw, duurzaam, groen, MVO, samenwerken

Ik ben dol op groen! Groene klompen bij de achterdeur, die ik draag als ik met mijn groene vingers in de tuin aan de slag ga. Op tafel staan de bloemetjes in groene vaasjes en ook de woonaccessoires hebben een groen accent. Gewoon omdat het zo mooi afsteekt tegen de mosgroen geverfde wand.

Als ik samen met Cornelis een rondje over de haven doe heb ik zo mijn voorkeur. De groen geverfde kotters. Daarin verschillen onze meningen. Blauw is gewoon de kleur voor een vissersschip, krijg ik dan altijd steevast als verweer. Onze GO1 is dan ook blauw. Een volgende dokbeurt wordt hij groen, probeer ik dan altijd weer gekscherend als we van de haven naar huis rijden.

Meningsverschillen over ‘groen’ zijn er veel. In alle soorten en maten. In Nederland en ver van ons vandaan. De groene bewegingen willen een groene maatschappij. Het bedrijfsleven volgt met groene bedrijfsvoering. En de burger van nu rijdt groen en gebruikt groene stroom. En als het groen is, dan moet het nog groener. Misschien bedoelen ze dan mosgroen, lime groen of….? En dan de meningsverschillen over dat de zee groener moet worden. Dat is toch niet natuurlijk…

Blauw en groen gaat heel goed samen. Volgens de mens vloeken deze kleuren bij elkaar. De natuur bewijst het tegendeel met blauwe kraaltjes en maagdenpalm. Blauw staat voor water en de zee. Groen staat voor landbouw en aarde. Een goede balans en een samenwerking tussen blauw en groen biedt mogelijkheden voor de toekomst van de visserijsector.

Tijdens het afgelopen rondje over de haven heb ik gezocht naar een compromis voor de kleur van de kotter. Ik heb Cornelis nu het voorstel gedaan om de kotter turquoise te verven, de kleur die verkregen wordt door het mengen en samenvoegen van blauw en groen. Het is de kleur van niet stilstaan maar vooruit gaan. De kleur van de toekomst!

Groen en blauw in de haven van Stellendam

Groen en blauw samengevoegd= turquoise

Marktonderzoek

Tags

handel, ketensamenwerking, marktonderzoek, samenwerken, vissers

Klanttevredenheidsonderzoek, concurrentie- en omgevingsanalyses, haalbaarheids-, product-, imago-, communicatieonderzoek etc. Marktonderzoek. Multinationals besteden er jaarlijks miljarden euro’s aan. Om tijdig ontwikkelingen, trends, bedreigingen en kansen te signaleren, de concurrentie een stap voor te zijn en om via verkregen informatie beslissingen te vergemakkelijken of problemen op te lossen.

Ook in de visserij benchmarken, analyseren, interviewen en veldwerken we er bewust en onbewust lustig op los! Het LEI en IMARES bieden ondersteuning met gedegen onderzoek rapportages en pakt samen met de sector kennisvragen op in de Kenniskringen. We reizen met z’n allen af naar IJsland, Frankrijk en Polen om te leren van onze collega’s daar. Maar we zijn ook heuse marktonderzoekers tijdens het wekelijkse rondje in de haven, het bakje koffie bij de coöperatie, het praatje in de vismijn en het beluisteren van de zender op zee.

De haven en de visafslag zijn belangrijke informatiebronnen voor de ‘benchmarkers’ en biedt kansen voor de ‘klanttevredenheidsonderzoekers’. De plek waar alles en iedereen samenkomt. De boomkor-, flyshoot-, twinrig-, staandwant-, garnalen-, sumwing- en pulsvisser. De commissionair, visdetailhandel en groothandel voor horeca, foodservice, retail en export. En de visafslagmedewerkers en peken niet te vergeten die beide werelden samenbrengen rondom het product vis. Het wemelt er van behoeften, wensen, kennis en ervaring. Allen harde werkers, dus tijd voor het ‘praatje kennis uitwisselen’ is er pas als het werk klaar is…

Dus zo vertrekken we aan het eind van de ochtend voor dat praatje en bakje koffie naar bijvoorbeeld de coöperatie, café om de hoek of het thuisfront. Met de marktbrief. Een belangrijke bron voor deskresearch. Veelal wordt er alleen gekeken naar wat er onderaan de streep staat. Maar willen we hetgeen onderaan de streep positief beïnvloeden dan moeten we zeker ook kijken naar wat er boven de streep staat. En het liefst niet op een enkele markbrief, maar ook op die van een paar weken, maanden en een jaar terug.

Wie is toch die ‘KEGEL’ die iedere week vis koopt?  Waar gaat mijn schol, tong of rode poon heen? Wat voor type koper is ZEEHAAN, BEUG of WIJK? Wie zijn mijn kopers ofwel klanten? Wat zijn hun wensen en behoeften met betrekking tot de verschillende vissoorten, maten, sortering, kwaliteit en duurzaamheid? Marktonderzoek geeft hier antwoorden op door letterlijk het veld in te gaan, contacten te leggen met klanten en personen die antwoorden kunnen geven op vragen die het bedrijf verder kunnen helpen. Marktonderzoek spoort aan tot communicatie in de keten.

Dus mag ik via deze column de handel, koper ofwel klant uitnodigen om na het werk ook eens een bakje te komen doen bij de coöperatie of de plek waar we bewust zoeken naar ontspanning en gezelligheid en onbewust marktonderzoeker zijn?

Dit artikel is als column in het Visserijnieuws geplaatst: nummer 19 – 11 mei 2012

Kadergroep Visketen, vissers en handel, met elkaar in gesprek

Visbriefjes

Tags

communicatie, verhaal, visbriefje, visketen

Ze liggen in viskisten, bovenop de met ijs bedekte vis. Ieder visserijbedrijf heeft z’n eigen visbriefjes. Een papiertje met meestal de afmetingen 7 X 20 cm, waarop het land, de naam van het visserijbedrijf en het scheepsnummer en de scheepsnaam staat.

Wanneer de visafslag vol staat met kisten vis van verschillende schepen, zorgen de visbriefjes voor herkenning en informatie over de eigenaar van de vangst. Handig voor de handelaren, die tussen de kisten vis rondstruinen op zoek naar kwaliteit, die nauw samenhangt met het type schip en de bemanning.

Het visbriefje zorgt naast herkenning dus ook voor onderscheid in kwaliteit tussen vis en vissers. Het is een communicatiemiddel. Een manier om je vis een label te geven, waarbij het schip of de bedrijfsnaam het ‘merk’ is en de eigenaar, schipper en bemanning hun inzet geven voor de waarde van dit merk.

Het visbriefje is een ‘tool’, zoals ook een mooi ontworpen folder of flyer dat is. Een tool om je verhaal te vertellen. De kunst is om op dit visbriefje, dat vaak vluchtig wordt bekeken, naast de verplichte informatie zoveel mogelijk te vertellen, met zo min mogelijk woorden. Bewust en onbewust zijn verschillende visserijondernemers actief aan de slag gegaan met het sleutelwoord voor de vissector: marketing.

Het resultaat is een diversiteit aan visbriefjes in kleur, grootte, boodschap en opmaak. Om certificaten en keurmerken aan te tonen, nieuwe websites te lanceren of een verkregen prijs onder de aandacht te brengen. De met aandacht ontworpen visbriefjes zijn ook geliefd bij verschillende handelaren om het (verantwoorde) inkoopbeleid en de traceerbaarheid aan te kunnen tonen bij de klant. Inkopers vragen de briefjes op bij het visserijbedrijf of vissen ze uit de gekochte kisten vis, om ze vervolgens te drogen op de verwarming.

Het verhaal achter het product wordt steeds belangrijker voor de consument. Het is een trend die steeds vaker wordt ingezet in de marketingcommunicatie van de voedingsindustrie. Denk aan de streekproducten van GIJS, waarmee tuinders, boeren en koeien de consument die verdwaald is in (keur)merkenland laten kiezen voor authenticiteit en een duidelijke herkomst. Of de boodschap in de tv-commercial van Unox dat al het goede van de boerderij komt, waarmee zowel de scharrelboer als het scharrelvlees in de rookworst bedoeld wordt.

De boer is hip. En de visser daardoor ook. Zet jezelf in oliebroek op je visbriefje en het is een kwestie van tijd tot we deze voor de aanvoersector doodgewone papiertjes en voor de kopers interessante informatiebronnen in het restaurant op ons bord naast het stukje vis geserveerd krijgen.

Dit artikel is als column in het Visserijnieuws geplaatst: nummer 12 – 23 maart 2012

Visbriefje GO1 (www.goeree1.nl)

Mosselkwekers eten mossels

Tags

mossel, mosselen, mosselkweker, mosselpan, mossels, yerseke

Januari is de maand van de mossel. En dat nodigt uit om een verhaaltje te schrijven. Ter inspiratie eet ik ondertussen mijn mosselpannetje leeg. Zeg je mosselen, dan denk ik aan een grote pan vol gekookte mosselen en de kreet ‘Mosselen kunnen altijd’. Het beeldmerk en de boodschap van de promotiecampagne van de mosselsector heeft mij bereikt. En met mij ook de moeders, huisvrouwen, boodschappendoeners, foodies, culinaire liefhebbers in Nederland en België. Dankzij de persberichten, mooie verhalen, interviews, artikelen in bekende vrouwen- en lifestylebladen, radiospotjes en het voorbij zien flitsen van de kookdemo’s op lokale versmarkten hebben we geleerd dat: mosselen heel geschikt zijn voor een doordeweekse maaltijd met het hele gezin, drie seizoenen goed gegeten kan worden, ook heerlijk is als lunch of borrelhapje, snel te bereiden en gezond is!

Zeg, meneer de mosselman is er iets dat we nog niet weten en wel moeten weten vroeg ik. Het antwoord luidde:

‘Een mosselman = een mosselvisser = een mosselkweker.’

‘Naast mosselen = mossels ook een goed Nederlands woord.’

De som = Mosselkwekers eten mossels!

En als vriend van de mossel behoor je gekookte mossels te kunnen eten als een mosselkweker. Ik kreeg les van mosselkwekers, in het mosselkantoor in Yerseke, met uitzicht op de mosselkotters. Hoe ‘mossel’ wil je het hebben…

Vis een lege mosselschelp uit de pan. Dit is je bestek. Haal het mosselvlees met de lege schelp uit de mossel. Herhaal dit en schuif de lege mosselschelpen in elkaar totdat je handpalm vol zit met in elkaar geschoven mosselschelpen. Leg het stapeltje weg en begin weer opnieuw. Het ziet er niet alleen leuk uit maar is ook nog eens heel praktisch. Het bespaart ruimte en volgens de kenners kan een volle mosselpan qua lege schelpen volledig in het ondiepere deksel, mits ze maar in elkaar geschoven zitten.

Om je vingers er letterlijk en figuurlijk bij af te likken, want gekookte mosselen mag je met je handen eten! Ook tijdens de lunch in het café om de hoek, als warme maaltijd thuis en zelfs volgens de etiquette in een sjiek restaurant.

Kortom:mosselen en mossels kunnen echt altijd!

In elkaar geschoven mosselschelpen op een Bruse keukentafel

Word ook vriend van de mossel!